خواهم انداخت به آب.

دور خواهم شد از این خاک غریب

که در آن هیچکسی نیست که در بیشه عشق

-----------------------------------------

   ولي يادش رفته بود که به من مي گفت

  تو زندگي من هستي

  استاد در جواب گفت: " به گندم زار برو

 و پر خوشه ترين شاخه را بياور.

 اما در هنگام عبور از گندم زار، به ياد داشته باش

 که نمي تواني به عقب برگردي

تا خوشه اي بچيني! "

  شاگرد به گندم زار رفت

و پس از مدتي طولاني برگشت.

  استاد پرسيد: "چه آوردي؟ "

 و شاگرد با حسرت جواب داد: "

  هيچ!

 هر چه جلو ميرفتم،

خوشه هاي پر پشت تر ميديدم

 و به اميد پيدا کردن پرپشت ترين،

  تا انتهاي گندم زار رفتم ." استاد گفت:

" عشق يعني همين!

تیریک می گم

***********

عشق حقیقی مثل روح است ، افراد زیادی

درباره ی آن صحبت می کنند ،

ولی تعداد معدودی آن را دیده اند

******

در تو خود را گم می کنم ،

بی تو خود را باز می یابم

و دوباره به دنبال گم شدن ...

      يا تا به حال به ابر نگاه كردي و از خودت پرسيدي

      كه آيا از خوشحالي گريه مي كنه يا از غم خودش؟

من زنده بودم اما انگار مرده بودم

        از بس که روزها را با شب شمرده بودم

    یک عمر دور و تنها  تنها بجرم این

             تو دل سبرده خواستی و ‚ من دل سپرده بودم

          یک عمر می شد آری در ذره ای بگنجم

             از بس که خویشتن را در خود فشرده بودم

         در آن هوای دلگیر وقتی غروب می شد

        گویی بجای خورشید من زخم خورده بودم

     آدميان را با جوهر  طلایی و قلم نقره اي

     بر پيشانی شان مينوشتند .

     نوبت به ما که رسيد

     جوهر  طلایی ريخت و قلم نقره اي شکست ،

     برای ما با ذغال سياه نوشتند.

      که انتهایش نا معلوم است دلم می خواهد

      که در این جاده  گم شوم تا  به دنبال نیمه گم شده ام بگردم 

       شاید در این جاده غریب بتوانم نیمه گم شده ام را پیدا کنم

       اینجوری شاید  بتوان به نیمه ای رسید که همان  باشد

      که ساعت ها . روز ها . ماه ها و سال ها  بدنبالش بوده ای

    از ترس سوتفاهم ها و غلط اندیشی ها باز نمی ایستادیم

    ای کاش محبت بی هیچ چشمداشتی

                            حتی

     چشم داشت محبت به

      او که دوستش می داریم هدیه می دادیم

       ای کاش جمله دوستت دارم را به هوس نمی آلودیم

                                ای کاش

     چند ورق کاغذ و یک دونه قلم میشه یار منه

      کاغذای خط خطی از کنار در باز پنجره می پرن توی کوچه

      سرحال از اینه آزادشدن

      نمی دونن که اسیر دل سنگ باد شدن

       دیگه بیداری شب عادتمه

       هم دم سکوت تنهایی من تیک تیک ساعتمه!!!!!

        هم دم سکوت تنهایی من تیک تیک ساعتمه!!!!!

واسه تو دستامو قایق می کنم

اگه موجا تو رو از من بگیرن

قطره قطره آب می شم دق می کنم!!!!

وای که دلم طاقت دوریت و من نداره

بغض نبودن تو اشکامو در میاره

اگر تو نباشی هزار بار گریه هم مرا سبک نمی کند

و ابرهای مهربان هم نمی توانند

غباری را که بر دلم خواهد نشست بشویند

اگر تو نباشی...

چه خواب باشم و چه بیدار

حتم دارم روزگار تکه کاغذیست افتاده در گوشه خیابانی دراز

خیابانی که پای هیچ عاشقی به ان باز نشده است

            که منتظر کسی باشی که فکر امدن نیست

                     مهمان عزیزی باشی که 

                                فانوس خانه اش روشن نیست

     چقدر سخت است

                که ادم را از ارزوهایش دور کنند

                            و او را به مسیر نا خواسته ای مجبور کنند

    چقدر سخت است

               نوشته هایت را نخوانده خاک کنند

                        و اسمت را از خاطره ها پاک کنند

                               چقدر سخت است

                                         که احساست را پوچ پندارند

    که در آستانه پدر شدن هستن و همه اونائی

    که می خوان پدر بشن  وهمه و همه .....

    و بخصوص پدر عزیز خودم که خیلی هم دوستش دارم

    تبریک میگم  و آرزوی سلامتی دارم به همه عزیزانی

    که کلمه مقدس (پدر) را یدک می کشن!!!!!!!!

   پدر عزیز با دستان گرمت گرمی دستانم را فزون کن

    که دستانم به دستان تو محتاج است!!!!!!

          هوای بخت،بی بال وپرم کرد
                     

         به من گفتی:صبوری کن صبوری
                 

       صبوری طرفه خاکی برسرم کرد

    عاقـبت بـي آبرويم کرد و رفت

    اين دل ديوانـه آخر جاي کيست؟

   وانکه مجنونش منم ليلاي کيست؟

   مذهب او هر چه بادابـاد !

   بود خوش به حالش که اين قدر آزاد بود

   بي نياز از مستي مي شاد بود

   چشـمهـايش مسـت مادرزاد بود

   يک شبه از عمر سيرم کرد و رفت

   نگو اين دل دوري عشقتو باور كرده

    دل من خسته از اين دست به دعاها بردن

    همه آرزوهام با رفتن تو مردن

    حالا من يه آرزو دارم تو سينه

    كه دوباره چشم من تو را ببينه

    گاهی به آسمان خیره می شوم و گاهی از پنجره افق

    دور دستها را به تماشا می نشینم.

    می دانم که انتظارم سر انجام فایده خواهد داشت.

    زیرا در این انتظار که گلهای باغ وجودم راپرورش می دهم

    و برای تقدیم به تو آماده می کنم.

    در این مسیر است که به دلم نا امیدی راه نمی دهم

    و در کلبه  آرزو هایم روشنی وجودت را همیشه حس می کنم!!!!!!!

 از راستي نه دروغ,از عدالت نه بي عدالتي

 و از انسانيت و از اين خطها چون ريلهاي قطار

 افقهاي روشن را جستجو ميكرديم

                     او شد نصيب ديگري ...

 دل به هرکس دادم

                    او هم زد به قلبم خنجري ...

 من سخاوت ديده ام

                     دل را به هرکس مي دهم ...

 شر م دارم پس بگيرم آنچه را بخشيده ام

   دوستت خواهم داشت بي آنکه بگويم

   درد دل خواهم گفت بي هيچ گماني

  گوش خواهم داد بي هيچ سخني

  در آغوشت خواهم گريست بي آنکه حس کني

   در تو ذوب خواهم شد بي هيچ حراراتي

    اينگونه شايد احساسم نميرد